مرکز منطقه ای اطلاع رسانی علوم و فناوری پژوهش‌های اعتقادی کلامی 9899-1735 14 3 2024 9 7 The religious approach of Darul Uloom Deoband in Afghanistan رویکرد دینی دارالعلوم دیوبند در افغانستان 7 28 fa راضیه بیک خراسانی دانشگاه آزاد اسلامی، تهران سینا فروزش دانشگاه آزاد اسلامی، تهران جواد هروی دانشگاه آزاد اسلامی، تهران 2023 8 11 <p>The approach of Darul Uloom Deoband goes back to the religious thought of three personalities: Shah Wali Allah Dehlavi, Shah Abdul Aziz Dehlavi and Seyyed Ahmad Barili. The name of this Darul Uloom is taken from the city of Deoband and it was founded on May 30, 1867 by Maulana Muhammad Qasim Nanotoi and Rashid Ahmad Gangohi in Saharanpur district, located 150 kilometers north of Delhi. The problem of the present research is, since when the Deobandi approach was formed in Afghanistan and which factors have played a role in the spread of Deobandiism among the people of that country? In this article, the main claim is that the influence of the Deobandi approach has played a significant role in the religious extremism of the Afghan people and has threatened their religious tolerance. This research aims to collect data with the qualitative method and the method of description and analysis. The author has come to the conclusion that Afghans were among its main students since the establishment of Darul Uloom Deoband. At the end of the first year of establishment of Deoband, the number of students reached 78, 58 of them were Afghans and Punjabis. The occupation of Afghanistan by the former Soviet Union and the jihad against them caused the religiosity of the Afghan people to merge with the ideology of the Mujahideen of Arabia, the Brotherhood of Egypt, and the Deobandis of Pakistan, leading to a new approach to religiosity. Currently, the Taliban consider their religious approach to be influenced by Deoband and consider themselves to be the followers of Deoband's Jihadi teachings, and from the position of the religious government, they are seeking to implement the rules of religion.</p> <p>رویکرد&zwnj; دارالعلوم دیوبند بر می&zwnj;گردد به اندیشه&zwnj;ای دینی سه شخصیت: شاه ولی &zwnj;الله دهلوی، شاه عبدالعزیز دهلوی و سید احمد باریلی. نام این دارالعلوم از شهر دیوبند گرفته شده و در 3۰ می ۱۸۶۷، توسط مولانا محمد قاسم نانوتوی و رشید احمد گنگوهی در ناحیه سهارنپور، واقع در 150 کیلو&zwnj;متری شمال دهلی بنا نهاده شد. مسأله پژوهش حاضر این است که از چه زمانی رویکرد دیوبندی در افغانستان شکل گرفت و کدام عوامل در گسترش دیوبندی&zwnj;گری در میان مردم آن کشور نقش داشته است؟ در این نوشتار مدعای اصلی مورد نظر این است که نفوذ رویکرد دیوبندی نقش قابل ملاحظه&zwnj; در افراطی&zwnj;گری دینی مردم افغانستان داشته و تسامح&zwnj; دینی آنان را تهدید کرده است. این پژوهش با روش کیفی و شیوه&zwnj;ی توصیف و تحلیل در پی گردآوری داده&zwnj;ها می&zwnj;باشد. نگارنده در برخورد به مراجع مختلف دربارة دارالعلوم دیوبند به این نتیجه رسیده است که افغانستانی&zwnj;ها از زمان تأسیس دارالعلوم دیوبند جزء طلاب اصلی آن به شمار می&zwnj;رفتند. در پایان اولین سال تأسیس دیوبند که تعداد طلاب به 78 نفر می&zwnj;رسید 58 تن آن افغانستانی و پنجابی بودند. اشغال افغانستان توسط شوروی سابق و جهاد علیه آنان باعث گردید دینداری مردم افغانستان با ایدیولوژی مجاهدان عربستان، اخوانی&zwnj;های مصر و دیوبندی&zwnj;های پاکستان پیوند بخورد و به رویکرد جدیدی از دینداری بی&zwnj;انجامد. در حال حاضر، طالبان رویکرد دینی خود را متأثر از دیوبند و خود را راه&zwnj;روان تعالیم دیوبندی از نوع جهادی آن می&zwnj;دانند و از جایگاه حکومت دینی در پی اجراء احکام دین&zwnj;اند.</p> http://kalam.saminatech.ir/ar/Article/Download/47918