مرکز منطقه ای اطلاع رسانی علوم و فناوری پژوهش‌های اعتقادی کلامی 9899-1735 16 2 2026 5 29 Examining the sentence structure in contemporary Arabic prose from the perspective of Western Orientalists; A case study of the nominal and verb sentence from the perspective of Vicente Cantarino بررسی ساختار جمله در نثر معاصر عربی از منظر خاورشناسان غربی؛ مطالعه موردی جمله اسمیه و فعلیه از دیدگاه ویسنته کانتارینو 225 244 fa فائزه شب تاب دانشجوی‌دکتری تخصصی، گروه زبان و ادبیات عربی، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران سید بابک فرزانه استاد، گروه زبان و ادبیات عربی، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران 2025 7 16 <p>Teaching Arabic syntax and facilitating the analysis of literary texts for non-Arabic speakers has always been an important concern among Arabic language researchers. In the meantime, Orientalists, aware of the problems and issues of non-Arabic speakers, have paid great attention to this issue and, given the difficulty of the Arabic language and its special features, which are difficult and unfamiliar to Westerners, have pursued this issue with new methods.Among the prominent figures in this field is Vicente Cantarino, who in his book "The Syntax of Modern Arabic Prose" has tried to rearrange Arabic syntax in a new, easy way, and in accordance with English rules, by extracting examples from contemporary Arabic prose. This article, using a descriptive-analytical method, seeks to examine one of the most important structures of Arabic syntax, namely the structure of the noun and verb sentence in Cantarino's book, and has attempted to To examine his attitude, approach and classification about these two types of sentences. The results of the research have shown that Cantarino has divided the nominal sentence into three categories, one-part, two-part and three-part, according to the lexical quantity and the relations between the words, but the verb sentence is simply simple and is not divided into the above types. Also, his criterion for determining the sentence is the functional role of the sentence parts.And he does not consider the condition of the noun or verb being antecedent. Despite being influenced by English, his classification is not comprehensive and ignores the subtleties of classical Arabic syntax.</p> <p>آموزش نحو عربی و تسهیل تحلیل متون ادبی برای غیر عرب¬زبانان همواره یکی از دغدغه¬های مهم در میان محققان زبانِ عربی بوده است. در این¬ میان، خاورشناسان به¬دلیل آگاهی از مشکلات و مسائل غیر عرب¬زبانان توجه زیادی به این قضیه کرده و با توجه به دشواری زبان عربی و ويژگی&zwnj;های خاص آن که برای غربی¬ها سخت و نامأنوس است، با شیوه¬های جدیدی، این مهم را پی گرفته ¬اند؛ از جمله چهره¬ه ای برجسته در این حوزه «ویسنته کانتارینو» است که در کتاب «نحو نثر جدید عربی» با استخراج نمونه ¬هایی از نثر معاصر عربی سعی کرده نحو عربی را به شیوه جدید، آسان و متناسب با قواعد انگلیسی بازآرایی کند. این مقاله با استفاده از روش توصیفی – تحلیلی در صدد بررسی یکی از مهمترین ساختارهای نحو عربی یعنی ساختار جمله اسمیه و فعلیه در کتاب کانتارینو است و کوشیده است نگرش، رویکرد و دسته¬بندی او درباره این دو نوع از جمله را بررسی کند. نتیجه پژوهش نشان داده است کانتارینو جمله اسمیه را بر حسب کميّت واژگانی و روابط میان واژگان به سه دسته تک¬بخشی، دو بخشی و سه¬بخشی تقسیم کرده است، ولی جمله فعلیه صرفاً ساده است و به انواع فوق تقسیم نمی¬شود. همچنین معیار او تعیین جمله نقش علمکردی اجزاء جمله است و شرط مقدّم بودن اسم یا فعل را در نظر نمی¬گیرد. با وجود تأثیرپذیری از زبان انگلیسی دسته¬بندی او از شمولیت لازم برخوردار نیست و ظرافت¬های نحو کلاسیک عربی را نادیده گرفته است.</p>

http://kalam.saminatech.ir/ar/Article/Download/53715