مرکز منطقه ای اطلاع رسانی علوم و فناوری پژوهش‌های اعتقادی کلامی 9899-1735 15 2 2025 6 4 Imam Khomeini's Theological Reading of Ibn Arabi's Fusus al-Hikam قرائت کلامیِ امام خمینی از فصوص‌الحکم ابن عربی 45 66 fa غلام‌رضا حسین‌پور استادیار، گروه عرفان اسلامی، پژوهشکده امام خمینی و انقلاب اسلامی، تهران، ایران 2024 1 23 <p>The main problem of this research is to examine, explanation and analysis of Imam Khomeini's Shiite reading - on the issue of Leadership - from Ibn Arabi's Fusus al-Hikam. The present research has been carried out with a descriptive &ndash; analytical method, and its most findings are: Imam Khomeini - contrary to Ibn Arabi's view - believes in the necessity of divinely appointing Imam and specifying him by the Messenger of God (PBUH), and in this regard, he speaks like all Shi&rsquo;a theologians. From this point of view, Divine proofs were before the creation because they are the mediators in creating the creation, and because they are the proof over the creation and guide the people, they are with the creation, and because they are the ends to which physical things lead, they will be after creation. Imam believes that it is not correct to limit the power of God's Saint in certain ways other than through his manifestation in the Name of the Powerful, because a Perfect Man who manifests the Name of the Powerful is the ruler of the worlds of creation, and therefore his power - contrary to Ibn Arabi's view - It is not subject to the renewal of likes and such. Thus, Imam Khomeini's adherence to the Shi&rsquo;a theology, does not decorate his mysticism with the attribute of Shiite, but it can only be a reading from one of the most important mystical schools in the Islamic world.</p> <p>مسئله اصلی این تحقیق، بررسی، تبیین و تحلیل قرائت شیعیِ امام خمینی ـ در مسئله امامت ـ از فصوص&zwnj;الحکم ابن عربی است. تحقیق حاضر، با روش توصیفی ـ تحلیلی انجام شده است، و مهم&zwnj;ترین یافته&zwnj;های آن نیز این&zwnj;گونه است: امام خمینی ـ برخلاف نگاه ابن عربی ـ به وجوب نصب الهی امام، و تصریح به او از جانب رسول خدا(ص) معتقد است، و در این باب، مانند همه متکلّمان شیعی سخن می&zwnj;گوید. از این منظر، حجّت&zwnj;های الهی، از آن جهت که واسطه در ایجاد خلق&zwnj;اند، پیش از خلق بوده&zwnj;اند، و از آن جهت که حجّت بر خلق&zwnj;اند و مردم را هدایت می&zwnj;کنند، همراه با خلق&zwnj;اند، و از آن جهت که غایاتی هستند که جسمانیات بدان&zwnj;ها منتهی می&zwnj;شوند، بعد از خلق نیز خواهند بود. امام همچنین معتقد است که مقیّد کردن قدرت ولیّ خداوند به طرق خاصّی غیر از طریق مظهریّت او به اسم قدیر الهی، صحیح نیست، زیرا انسان کاملی که مظهر اسم قدیر الهی می&zwnj;شود، فرمانروای عوالم خلقی است، و لذا قدرت او ـ برخلاف نگاه ابن عربی ـ منوط به تجدّد امثال و از این قبیل نیست. بدین&zwnj;سان تمسّک امام خمینی به کلام شیعی، عرفانِ او را به صفت شیعی مزیّن نمی&zwnj;کند، بلکه تنها می&zwnj;تواند قرائت و خوانشی از یکی از مهم&zwnj;ترین مکاتب عرفانی در عالم اسلام باشد.</p> http://kalam.saminatech.ir/fa/Article/Download/50501